Elise Lengkeek beschrijft in dit ongelooflijk heftige verhaal de levensgeschiedenis van Ferry Holtkamp, verzetsstrijder in de oorlog om Nederlands-Indië.
Ferry wordt geboren in 1927 in Soerabaja, als zoon van een half-Javaanse moeder en een Nederlandse vader. Wanneer zijn vriendje door Japanse soldaten wordt neergeschoten, sluit hij zich aan bij de verzetsgroep die vanuit zijn ouderlijk huis opereert. Na een paar maanden wordt hij verraden en gevangen genomen.
In de Japanse gevangenis ondergaat hij vreselijke martelingen. Hij overleeft deze tijd, maar valt toch weer in handen van extremisten in Soerabaja. Weer wordt hij gevangen genomen. Na de oorlog vlucht hij naar Nederland en bouwt een nieuw leven op. Zijn vreselijke herinneringen aan zijn jeugd begraaft hij diep weg. Maar bij het ouder worden krijgt hij last van angstaanvallen en nachtmerries. Hij besluit zijn verhaal te vertellen aan de media,om zijn vrienden en verzetsmaten recht te doen die in de oorlog zijn omgekomen.
Elise Lengkeek is naar aanleiding van zijn verhaal, verder geïnteresseerd geraakt in het verleden van Ferry Holtkamp. Omdat het leven van hem zo ellendig en zwaar is geweest, zag ze het niet zitten om het in boekvorm uit te brengen, waar Ferry haar om had gevraagd. Uiteindelijk besluit ze het toch te doen.
Dit boek heeft mij diep geraakt. Van de tweede wereldoorlog in voormalig Nederlands-Indië wist ik eigenlijk niets van af, maar door dit boek wordt je daarbij stilgezet. Als Ferry vertelt over zijn gevangenisperiode, zijn martelingen door de japanners, breekt het zweet je bijna uit. Zo gruwelijk… Hoe houdt hij dit vol, vraag je je telkens af. Af en toe is het moeilijk door te lezen en moet je het allemaal verwerken dat dit werkelijk gebeurd is.
Naast zijn herinneringen aan de gevangenis en het verzet, komen ook herinneringen boven van zijn jeugd daar aan vooraf. Zo vertelt hij over zijn moeder die hem weinig emotionele liefde gaf. Steeds komen de herinneringen terug dat de ‘kokkie’ bij hem thuis en de moeder van zijn omgekomen vriend, hem wel die warmte hebben gegeven. Hoe Ferry dat beleeft grijpt je als lezer erg aan. Het boek eindigt met een heleboel achtergrond informatie in kleine letters rondom de oorlog in Nederlands-Indië, wat mij persoonlijk minder interesseert.
Iedereen zou dit boek moeten lezen, ook al is het zeker geen vrolijk verhaal. Het is goed om te beseffen wat daarginds in Nederlands -Indië heeft plaatsgevonden in de tweede wereldoorlog en daarna. In een nawoord van de schrijfster hoopt ze dat het verhaal generatie op generatie vertelt zal worden, zodat we niet zullen vergeten wat daar in Nederlands-Indië gebeurd is en dat niet oorlog, geweld en haat het laatste woord hebben, maar de liefde.
Bovenstaande recensie geschreven door: Irene van t Hof

Indische Nederlanders heten de eerste en best geïntegreerde minderheidsgroep van Nederland te zijn. Maar het succesverhaal heeft een keerzijde: in veel Indische families werden de Indo-geschiedenis en -cultuur decennialang doodgezwegen. Asta’s ogen wekt beide tot leven.
Asta’s ogen is het verhaal van een gewone, maar daardoor misschien wel exemplarische familie van Indische Nederlanders, die in 1955 vanuit Surabaya naar Nederland vertrekt. Terwijl Asta Hoyer-Fredriks in het voormalige Indië een welvarend leven leidde met een groot huis en bediendes, komt ze hier met haar moeder en zeven kinderen terecht in een contractpension in het Brabantse Oss, een industriestadje waar men op klompen loopt en nog nauwelijks ‘zwarte’ mensen heeft gezien.
‘Begint u maar een patatwinkeltje,’ krijgt ze te horen, ‘want Nederlanders zijn gek op friet’. Van een warm welkom is geen sprake, maar Asta is vastberaden: ze gaan het redden in Nederland. Ze moeten ook wel, want er is geen weg terug.

Zomer 1978 publiceerde schrijver Krabbé zijn verslag van een als deelnemer meegereden bergwielerwedstrijd in Zuid-Frankrijk. Het werd een, inmiddels algemeen erkend, klein meesterwerkje, zeker binnen de Nederlandse sportliteratuur. Zijn minutieuze beschrijving van 137 km. pijn lijden op de fiets in de bergen wordt afgewisseld met flash-backs naar vroegere sportgebeurtenissen en dromerige bespiegelingen over individuele sportprestaties. Krabbé slaagt glansrijk in het schetsen van de sportman die tot op de bodem van zijn psychische en fysieke mogelijkheden gaat, om door dat gevecht met zichzelf en de anderen, de hoogste toppen van sportgeluk te bereiken. Aanbevolen voor elke lezer met affiniteit voor (individuele) sport.

Over seksueel misbruik, verdringing en verwerking
 Dertig jaar lang ontkende ze de gebeurtenis en het trauma. Nu pas kan ze erover praten. Jessica Stern, een van de meest vooraanstaande experts op het gebied van terrorisme en posttraumatische stress-stoornis, en in Nederland bekend van haar boek Terreur in naam van God, beschrijft in dit boek het verhaal van het seksuele misbruik waar zijzelf (toen 15 jaar) en haar zus (toen 14 jaar) het slachtoffer van werden. De dader, een serieverkrachter, werd nooit gepakt.
Al die jaren is Jessica Stern alleen met haar werk bezig geweest; voor haar onderzoek interviewde ze overal ter wereld terroristen en ze werd een vooraanstaand wetenschapper. Bang zijn of pijn voelen kon ze niet meer, ontdekte zij later.
Na heropening van de verkrachtingszaak van haar zuster begon Jessica Stern met de hulp van een rechercheur een onderzoek naar het verleden en nam ze een duik in haar eigen psyche. Het resultaat is het aangrijpende en moedige Ontkenning, een bijzondere kijk op trauma’s en de verwerking ervan.